Kowalow

 nasza genealogia

Józef Sapieha

mężczyzna 1737 - 1792  (~ 54 lat)


Info o osobie    |    Notatki    |    Wszystko    |    PDF

  • Nazwisko Józef Sapieha 
    Urodzenie czer. 1737 
    Płeć mężczyzna 
    Zgon 10 sty. 1792  Lachowicze Wyszukaj wszystkie osoby powiązane z tą lokalizacją 
    ID osoby I3378  Ковалів - Kowalów - Kovaliv
    Ostatnia modyfikacja 14 list. 2013 

    Ojciec Ignacy Piotr Sapieha,   ur. przed 1721,   zm. 15 kwie. 1758, Różana Wyszukaj wszystkie osoby powiązane z tą lokalizacją  (wiek > 37 lat) 
    Matka Anna Krasicka,   ur. 1707, Chełm Wyszukaj wszystkie osoby powiązane z tą lokalizacją,   zm. 5 kwie. 1758  (wiek 51 lat) 
    ID rodziny F1159  Arkusz rodzinny  |  Family chart

    Rodzina Teofila Strzeżysława Jabłonowska,   ur. 8 sier. 1742,   zm. 1816, Teofipol Wyszukaj wszystkie osoby powiązane z tą lokalizacją  (wiek 73 lat) 
    Ostatnia modyfikacja 29 sty. 2015 
    ID rodziny F1160  Arkusz rodzinny  |  Family chart

  • Notatki 
    • Józef Sapieha herbu Lis (ur. w czerwcu 1737, zm. 10 stycznia 1792 w Lachowcach) – krajczy wielki litewski, regimentarz generalny litewski konfederacji barskiej, marszałek powiatu wołkowyskiego w konfederacji barskiej.[1]

      Był synem Ignacego i Anny z Krasickich, bratem Franciszka Ksawerego i Kajetana Michała.

      W latach 1752-1758 uczył się w warszawskim Collegium Nobilium. W 1758 uzyskał tytuł pułkownika husarskiego, w tym też roku został posłem na sejm. Od 1763 roku członek partii Michała Kazimierza Radziwiłła. 7 maja 1764 podpisał manifest przeciwko rozpoczęciu obrad sejmowych przy obecności wojsk rosyjskich w Warszawie. W grudniu 1766 dzięki protekcji teścia, Józefa Aleksandra Jabłonowskiego uzyskał urząd krajczego wielkiego litewskiego.

      Od lipca 1769 aktywnie działał w tworzeniu na Litwie konfederacji barskiej. 5 sierpnia 1769 otrzymał regimentarstwo generalne skonfederowanych wojsk litewskich. Pod naporem wojsk rosyjskich ewakuował się do Prus, pozostawiając wojsko niedoświadczonemu bratu Kajetanowi Michałowi. W roku 1770 na kilka miesięcy zaprzestaje działalności politycznej, przebywając w Gdańsku i u swojego kuzyna, biskupa Ignacego Krasickiego. Posądzany o tchórzostwo i bezczynność nie rezygnował ze stanowiska regimentarza. Mimo ogłoszenia zamiaru, nie wrócił na Litwę, podróżując m.in. do Cieszyna i Drezna. W listopadzie 1771 rozegrał się spór pomiędzy Józefem a hetmanem Michałem Kazimierzem Ogińskim o władzę nad praktycznie nieistniejącą już armią konfederacką. W wyniku sporu podzielono pomiędzy nich władzę, a praktyczne przywództwo nad wojskami litewskimi przejął Szymon Kossakowski. 13 marca 1772 próbował przebić się do oblężonego Wawelu, wyprawa ta zakończyła się jednak kompletnym fiaskiem.

      Po klęsce konfederacji wyjechał z żoną Teofilą do Francji. W latach następnych mieszkali w Strasburgu i Paryżu, tonąc powoli w długach. Część majątku w Polsce udało się uratować dzięki przepisaniu ich na syna Józefa, Aleksandra. W 1774 Józef sprzedał swoje pułkownikostwo husarskie bratankowi Kazimierzowi Nestorowi.

      Do Polski powrócił w 1777, jego żona pozostała jeszcze przez czas jakiś we Francji. Aby spłacić długi w 1784 sprzedał urząd krajczego wielkiego litewskiego.

      Zmarł 10 stycznia 1792 w Lachowcach.

      Był ojcem Aleksandra Antoniego.
      Artykuł pochodzi z Wikipedii.