Kowalow

 nasza genealogia

Notatki


Wyniki 51 do 100 z 112

      «cofnij 1 2 3 dalej»

 #   Notatki   Link do 
51 Konstanty Wasyl Ostrogski (ur. 2 lutego 1526 w Ostrogu, zm. 13 lutego (23 lutego) 1608 w Ostrogu) – książę, litewski magnat, starosta włodzimierski, wojewoda kijowski od 1559 i marszałek ziemski wołyński (1550), poczwórny senator, dowódca wojsk i obrońca kresów przeciwko Tatarom, działacz oświatowy, rozwijający kulturę i oświatę na Wołyniu, założyciel szkoły i drukarni, tworząc z miasta Ostroga wybitne ognisko oświaty i gromadząc uczonych na swym dworze.
Pochodzenie i rodzina

Syn jednej z najświetniejszych postaci rodu hetmana wielkiego litewskego Konstantego Ostrogskiego (1460-1530), założyciela miast Zwiahla, Konstantynowa i Dubna, który skolonizował i zaludnił Księstwo Ostrowskie. Matką była ks. Aleksandra Olelkowicz Słucka (1500- 1550), córka księcia na Słucku i Kopyle. Tak jak ojciec był wyznawcą prawosławia i zagorzałym przeciwnikiem unii brzeskiej.

Małżonką jego została w 1533 r. Zofia Tarnowska, katoliczka. Pod jej wpływem katoliczkami były córki.

Jego dziećmi byli:

1. Konstanty Ostrogski (zm. 1558) - starosta włodzimierski,
2. Aleksander Ostrogski - otruty w r. 1603 r.
3. Janusz Ostrogski, kasztelan krakowski (um. 19 sierpnia 1620) pierwszy katolik w rodzinie, protektor Jezuitów, których sprowadził na Wołyń w r. 1612, twórca ordynacji Ostrogskiej i ostatni z rodu.
4. Katarzynę, żonę od 1578 r. Krzysztofa Mikołaja Pioruna Radziwiłła,
5. Elżbietę, żonę od 1575 r. kasztelana wileńskiego Jana Janusza Kiszki i od 1593 r. Krzysztofa Mikołaja Pioruna Radziwiłła, wdowca po jej siostrze Katarzynie.

Kariera

Wśród jego istotnych dokonań (w tym otworzenie w Ostrogu drukarni czy założenie sieci szkół przycerkiewnych na terenach wołyńskich) należy wymienić utworzenie kolegium, nazywane czasem akademią. Trójjęzyczna (słowiańsko-grecko-łacińska) placówka pełniła funkcję szkoły średniej, jej poziom mógł natomiast równać się z najlepszymi szkołami na obszarze Korony. W porównaniu do innych szkół w kręgu prawosławnej kultury kolegium było wyjątkowo nowoczesne; wykładowcy tacy jak Gerasim Smotrycki, Damian Nalewajka czy Nicefor Parasios nauczali gramatyki, retoryki, dialektyki, arytmetyki, geometrii, astronomii, muzyki, języka starosłowiańskiego i greki.

Na początku XVII w. (po śmierci księcia Konstantego Wasyla oraz jego syna Aleksandra) nastąpił wyraźny regres Akademii Ostrogskiej. Wówczas pozycję zwierzchnią w rodzie uzyskał Janusz Ostrogski, katolicki konwertyta. Ostróg stracił na znaczeniu jako wiodący ośrodek myśli prawosławnej w kraju.

W roku 1581 drukarnia ostrogska, prowadzona przez Iwana Fedorowicza wydała pierwszą edycję Biblii w alfabecie cerkiewnosłowiańskim, pod redakcją ww. G. Smotryckiego.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Ostrogski, Konstanty Wasyl (I3293)
 
52 Krzysztof Franciszek Sapieha herbu Lis (ur. 2 lutego 1623, zm. 5 września 1665), krajczy wielki litewski, pułkownik królewski.

Był synem Fryderyka, bratem Jana Fryderyka, Tomasza Kazimierza i Aleksandra Kazimierza.

Uczył się w Kolegium Nowodworskiego w Krakowie. W 1638 rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej, po czym kontynuował studia w Bolonii (1641).

Po powrocie do kraju został dworzaninem Władysława IV, a po jego śmierci Jana Kazimierza. Brał udział w bitwie pod Żółtymi Wodami, gdzie prawdopodobnie dostał się do niewoli. Brał udział w poselstwie Adama Kisiela do Chmielnickiego. Brał udział w bitwie pod Piławcami. W roku 1649 przebywał ze swoją rotą kozacką pod Zborowem. W 1651 uczestniczył w bitwie pod Beresteczkiem i Białą Cerkwią. W 1652 nie zdążył na pole bitwy pod Batohem, co ocaliło jego chorągiew. W 1653 pod rozkazami Czarnieckiego uczestniczył w walkach z siłami Iwana Bohuna. W styczniu 1654 w walkach granicznych wpadł do niewoli tureckiej, z której wykupił się w październiku 1654.

Jesienią 1655 walczył z wojskami rosyjskimi, biorąc udział m.in. w obronie Brześcia Liteskiego i zakończonej porażką bitwie pod Wierzchowiczami. Trudno powiedzieć, czy prawdziwe są zapisy zarówno o przyjęciu przez Krzysztofa Franciszka protekcjcji szwedzkiej w październiku 1655, jak i o jego udziału w obradach konfederacji tyszowieckiej w grudniu 1655. Na pewno w lutym 1656 został wysłany przez hetmana Sapiehę do zaatakowania Tykocina. Ze względu na przeważające siły idącego na odsiecz Bogusława Radziwiłła wycofał się, tracąc straż tylną. Brał udział w rozgromieniu wojsk Bogusława Radziwiłła w bitwie pod Janowem. Wraz z wojskami hetmana Sapiehy blokował wojska Karola Gustawa w widłach Wisły i Sanu, zdobywał Lublin (9-12 kwietnia) i Warszawę (28-30 lipca). Podczas kampanii 1657 przeciwko Jerzemu Rakoczemu przez kilka miesięcy dowodził całą armią litewską.

W marcu 1658 dostał za zasługi podstolostwo litewskie, a także starostwo i leśnictwo bielskie w dzierżawę na trzy lata. Na sejmie 1658 bronił interesów wojska litewskiego, wśród którego miał ogromne poparcie. Jesienią 1658 brał udział w wyprawiie na Moskwę. 4 stycznia 1659 otrzymał pełne stolnikostwo litewskie. W 1660 ponownie walczy z Moskalami, biorąc udział w zwycięskiej bitwie pod Połonką. Wysłany przez hetmana Sapiehę za uciekającym Iwanem Andrzejewiczem Chowańskim, którego wojska udało mu się rozbić 31 października. W grudniu 1660 został wysłany jako poseł do króla w celu wypłaty zaległego żołdu i przekazania wojsku dóbr po zmarłym Januszu Radziwille. Przy królu przebywał w styczniu 1661, lecz swego celu nie udało mu się osiągnąć.

W 1661 posłował na sejm. 22 lipca 1661 otrzymał urząd krajczego wielkiego litewskiego.

Brał udział w wojnie z Moskwą roku 1661, m.in. w oblężeniu Kowna w grudniu 1661.

W 1662 ponownie posłował na sejm, biorąc udział w pracach komisji skarbowej w Wilnie. W 1663 starał się o buławę polną, jednak stosunki pomiędzy Janem Kazimierzem a Pawłem Sapiehą stawały się coraz bardziej napięte, co spowodowało brak poparcia królewskiego dla oddania obu buław litewskich w ręce rodu Sapiehów. Posłował na sejmy 1664 i 1665.

Zmarł 5 września 1665.

Był ojcem Władysława Jozafata.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Krzysztof Franciszek (I3362)
 
53 Krzysztof Michał Sapieha (ur. 10 sierpnia 1607 w Różanej, zm. 17 sierpnia 1631) – pisarz wielki litewski.

Był synem Lwa, bratem Jana Stanisława i Kazimierza Leona.

Po początkowej nauce w domu i Akademii Wileńskiej został wysłany w 1621 wraz z bratem Kazimierzem Leonem na studia zagraniczne, głównie w Monachium i Ingolstadcie. W 1624 zachorował na gruźlicę, co spowodowało powrót braci do domu. Po krótkim leczeniu ponownie udali się na zachód Europy, tym razem na uniwersytet w Lowanium, gdzie immatrykulował się w 1627. Resztę roku spędzili w Brukseli, po czym przenieśli się do Włoch, studiując w Bolonii (1628) i Padwie (1629). Postępująca choroba zmusiła go jednak do powrotu do kraju.

Posłował na sejm 1629 i 1630. W sierpniu 1630 otrzymał tytuł podstolego litewskiego, a w marcu 1631 pisarstwo wielkie litewskie.

Zmarł 17 sierpnia 1631.

Miał zamiłowania historyczne i literackie, był autorem m.in. historii Dymitra Samozwańca – Opowiedzenie dziejów Dymitra cara (dzieło zaginione) oraz rozprawy Theses politicae ex Aristotelis libris de republica (Lowanium, 1627).
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Krzysztof Michał (I3266)
 
54 Krzysztof Sapieha (syn Mikołaja) (ur. 1590, zm. 27 listopada 1637 w Padwie) – podczaszy wielki litewski od 1633, krajczy wielki litewski od 1631, stolnik wielki litewski od 1630, podstoli wielki litewski od 1623.

Był synem Mikołaja i bratem Mikołaja.

W młodości odbył podróż edukacyjną wraz z bratem Mikołajem po zachodniej Europie, studiując m.in. w Wiedniu, Trewirze i Moguncji w 1608, Paryżu w 1609-1610, Madrycie w 1611. Przebywali także w Rzymie (1612) i na Malcie w 1613. W październiku 1613 wrócili do Kodnia. W 1616, tym razem sam, wyjechał do Niderlandów.

Po powrocie do kraju wziął udział z bratem Aleksandrem Kazimierzem w wyprawie królewicza Władysława na Moskwę w latach 1617-1618. W 1621 brał udział w kampanii chocimskiej.

Za zasługi otrzymał od króla urząd podstolego litewskiego. W 1623 posłował na sejm. W 1625 towarzyszył królewiczowi Władysławowi w wyprawie zagranicznej m.in. do Florencji. W 1630 został stolnikiem litewskim, a w 1631 – krajczym litewskim. W 1632 był posłem na Sejm konwokacyjny. W 1633 został mianowany podczaszym litewskim.

Ze względu na zły stan zdrowia wyjechał w 1637 do Włoch, gdzie zmarł w Padwie 27 listopada 1637.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Krzysztof (I3349)
 
55 Krzysztof Stefan Sapieha (ur. 1590, zm. 9 kwietnia 1627 w Dubrowlanach) – pisarz wielki litewski, starosta lidzki, mścisławski i wilkijski.

Był synem Hrehorego, bratankiem Lwa, bratem Aleksandra Dadźboga. Ochrzczony jako kalwinista, po śmierci ojca dostał się na wychowanie stryja Lwa, który wysłał swoich bratanków do kolegiów jezuickich, co doprowadziło do ich rychłej konwersji na katolicyzm.

Ożenił się z Anną z Hołowczyńskich Sapiehą.

Wraz z bratem stryjecznym Janem Stanisławem uczył się w latach 1603-1605 w kolegium jezuickim w Braniewie. Dalszą naukę kontynuowali za granicą w Würzburgu, Frankfurcie nad Menem i Paryżu. Do kraju powrócił w 1608.

Brał udział w wyprawie smoleńskiej 1609-1611. W 1613 posłował na sejm. W 1614 otrzymał starostwo lidzkie. W 1616 posłował na sejm. W 1617 był marszałkiem Trybunału Litewskiego. W 1621 otrzymał starostwo mścisławskie oraz pisarstwo litewskie.

Zmarł w Dubrowlanach 9 kwietnia 1627.

Był ojcem Mikołaja Krzysztofa.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Krzysztof Stefan (I3333)
 
56 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Żyjący (I2665)
 
57 Lew Sapieha herbu Lis (ur. 4 kwietnia 1557 w Ostrownie, zm. 7 lipca 1633 w Wilnie) – hetman wielki litewski od 1625, kanclerz wielki litewski w latach 1589–1623, marszałek sejmu w Warszawie w 1582, podkanclerzy litewski od 1589, wojewoda wileński od 1621, sekretarz królewski, pisarz wielki litewski od 1581, starosta słonimski, brzeski, mohylewski.

Lew Sapieha był wnukiem Iwana, synem Iwana, bratem Andrzeja.
Życiorys

Jako chłopiec został oddany na dwór Mikołaja Radziwiłła Czarnego, z którego synami studiował w Lipsku w latach 1570-1573. Podczas pobytu za granicą uległ wpływom protestantyzmu i odszedł od prawosławia, zostając kalwinistą.

W roku 1579 dzięki protekcji Radziwiłłów dostał się na dwór Stefana Batorego. Brał udział w kampanii połockiej, podczas której otrzymał tytuł dworzanina królewskiego. 30 stycznia 1580 został mianowany sekretarzem królewskim. W 1580 brał udział w wyprawach na Wielkie Łuki i Psków. W 1581 awansowany na pisarza litewskiego. Posłował na sejm 1582. W roku 1583 przebywał przy królu na dworze w Niepołomicach, a później w Krakowie.

W roku 1584 został wysłany z poselstwem do Moskwy, gdzie trafił na śmierć Iwana Groźnego. Mimo braku instrukcji na taką okoliczność, dopełnił poselstwa, uzyskując u nowo obranego cara Fiodora 10-miesięczny rozejm.

2 lutego 1585 otrzymał urząd podkanclerzego litewskiego. Od marca 1585 do maja 1586 był administratorem skarbu litewskiego, a co za tym idzie, zarządcą mennicy w Wilnie, mimo iż tytularne podskarbiostwo litewskie zachował Jan Hlebowicz. W tychże latach brał udział w pracach dworu, w tym w dużej części wpływał na politykę wschodnią Rzeczypospolitej. W 1586 przeszedł ostatecznie na Katolicyzm.

Na początku 1587 został wysłany jako przedstawiciel stanów litewskich z Janem Hlebowiczem i Bohdanem Sapiehą na Sejm konwokacyjny. Początkowo popierał kandydaturę cara Fiodora na tron Polski, a gdy szala przechyliła się na stronę Zygmunta Wazy zachował neutralność, nie przystępując do elekcji. Dopiero w grudniu 1587 na polecenie stanów litewskich udał się do Krakowa, gdzie w styczniu 1588 negocjował z królem] w zamian za uznanie elekcji nowy kodeks prawa litewskiego, tzw. III Statut Litewski. W dalszym ciągu 1588 pozostał na dworze, umacniając swoją pozycję. Na sejmie 1589 otrzymał kanclerstwo litewskie. W maju 1589 wysłany wraz z Sewerynem Bonerem przez króla do Rygi w celu przywrócenia porządku w mieście. Posłował na sejm wwiosenny 1590, a także zimowy 1590/1591, na którym przekonywał króla do pozostania w Polsce (król nosił się wtedy z zamiarem rezygnacji i powrotu do Szwecji. W 1592 pracował nad poprawkami do III Statutu Litewskiego. Po sejmie 1592 król powierzył Lwu funkcję deputata do rewizji skarbu litewskiego. Na wiosnę 1593 pełnił obowiązki marszałka Trybunału Litewskiego. W 1595 prowadził kampanię przeciwko powierzaniu urzędów litewskich osobom pochodzącym z Korony. Brał udział w sejmie 1595.

Podczas pobytu w Krakowie we wrześniu 1595 brał udział w rozmowach prawosławnych hierarchów Hipacego Pocieja i Cyryla Terleckiego na temat ewentualnej unii prawosławia z Rzymem na terenie Rzeczypospolitej. Rozmowy te znalazły swój finał w październiku 1596 pod postacią unii brzeskiej na synodzie, na którym Lew reprezentował króla. Za zasługi włożone w dopełnienie unii otrzymał imienne podziękowanie od papieża Klemensa VIII.

Posłował na sejm 1597, broniąc zawartej unii przed sejmową opozycją. W 1598 odprowadził do Gdańska udającego się do Szwecji Zygmunta III, na którą to wyprawę pożyczył królowi 15 000 złotych.

Po śmierci w 1598 cara Fiodora Lew był zwolennikiem Zygmunta III jako kandydata na tron moskiewski. Po wyborze Borysa Godunowa optował za poślubieniem przez króla polskiego córki cara, Kseni. Po sejmie wiosennym 1600 został wysłany z poselstwem do Moskwy, którego głównym zadaniem było zapobieżenie sojuszowi moskiewsko-szwedzkiemu. Poselstwo przybyło do Moskwy w październiku 1600, zostało jednak przyjęte dopiero w połowie grudnia. Mimo trudności negocjacyjnych zakończyło się ono połowicznym sukcesem w marcu 1601, uzyskując 20-letni rozejm.

Powracając z poselstwa dołączył do króla, w towarzystwie którego odbył całą jesienną kampanię inflancką 1601. W roku 1602 uczestniczył w kolejnych rokowaniach pokojowych z Moskwą i zjeździe stanów litewskich, mających uchwalić kolejne pobory na wojska koronne w Inflantach. Lew przeciwstawiał się ich wysokości, będąc wrogiem przebywania na terenie przylegającym do Litwy większej ilości wojsk koronnych. W lutym 1603 uczestniczył w sejmie krakowskim, łagodząc w dalszym ciągu spory polityczne powstałe z powodu unii brzeskiej. W 1604 ponownie został obrany marszałkiem Trybunału Litewskiego.

Wbrew utartym opiniom nie był zwolennikiem i mecenasem Dymitra Samozwańca. Uważał wręcz Dymitriadę za szkodliwą dla kraju ze względu na trwającą wojnę ze Szwecją. W trakcie Rokoszu Zebrzydowskiego, mającego duże poparcie na Litwie pozostał wiernym królowi, mając jednak duże wpływy w środowisku rokoszan. W dużej mierze dzięki jego działalności w latach 1606-1608 udało się osiągnąć względne porozumienie dworu z opozycją.

Po upadku Dymitra Samozwańca w roku 1607 uznał za niezbędną wojnę z Moskwą. Jego zdaniem była to znakomita okazja do wyjaśnienia definitywnie spraw związanych z kłopotliwym sąsiadem. Już w sierpniu 1607 jego brat stryjeczny Jan Piotr Sapieha zaciągnął się w służbę do Dymitra II Samozwańca. Sam Lew ruszył na wojnę wraz z królem w sierpniu 1609. Zważywszy brak koordynacji działań militarnych szybko przestał wierzyć w ich skuteczność i już na początku 1610 wszczął własne negocjacje z bojarami Wasyla Szujskiego. Po zwycięstwie pod Kłuszynem i zawartych przez Stanisława Żółkiewskiego układach z bojarami, oferującymi tron moskiewski królewicza Władysława Lew z całych sił zaangażował się w przekonanie do tej sprawy stojącego w opozycji króla. Paktował na własną rękę z Wasilijem Golicynem i metropolitą Filaretem, pozostając jednak cały czas wiernym królowi. Wrócił spod Moskwy z Zygmuntem III do Wilna w lipcu 1611. Do sprawy powołania na cara królewicza Władysława wrócił jeszcze w grudniu 1611 podczas rozmów z poselstwem moskiewskim w Warszawie.

Po upadku sprawy moskiewskiej brał udział w sejmie 1613, odżegnując się od układów Stanisława Żółkiewskiego z bojarami, dostosowując się do nowej sytuacji geopolitycznej. Mimo to w latach 1613-1615 w dalszym ciągu kreował polską politykę wschodnią, prowadząc dalsze rozmowy dyplomatyczne z Moskwą, mające głównie na celu wymianę jeńców i zawarcie trwałego rozejmu. Przez cały rok 1616 pracował nad kwestią obronności Wielkiego Księstwa, a także nowych próbach zorganizowania wyprawy moskiewskiej pod wodzą królewicza Władysława.

Wyprawa ta rozpoczęła się latem 1617, jednak już pod koniec roku królewicz odesłał Lwa na sejm, który odbył się w lutym 1618, gdzie jednak nie uzyskał spodziewanej pomocy wojskowej. W wyniku tych uchwał sejmowych nie śpieszył się z powrotem do obozu wojskowego pod Moskwą, gdzie pojawił się dopiero w październiku 1618. W wyniku rozpoczętych rozmów zawarto tam rozejm tzw. dywiliński, który nie rozstrzygał jednak tytułu carskiego.

W lutym 1619 powrócił na dwór w Warszawie. Na początku 1620 towarzyszył królowi w wyprawie na Litwę. Brał udział w sejmie 1620, stawiając na porządku dziennym kwestię zagrożenia tureckiego. W sierpniu 1621 otrzymał od króla uniwersały zwołujące pospolite ruszenie szlachty litewskiej. Król pozostawił Lwu decyzję, które powiaty mają być skierowane przeciwko Moskwie, a które przeciwko Turcji. Od końca 1621 przebywał w Warszawie. Był zwolennikiem pokojowego rozstrzygnięcia rozpoczynającego się konfliktu ze Szwecją.

W lutym 1623 otrzymał nominację na wojewodę wileńskiego. Wyznaczony przez króla do pacyfikacji duchownych prawosławnych nie chcących podporządkować się unii brzeskiej, mimo iż był gorącym zwolennikiem unii, nie kwapił się z wykonaniem królewskicich zaleceń. Brał udział w sejmie nadzwyczajnym 1624 i zwyczajnym 1625. 25 lipca 1625 został mianowany hetmanem wielkim litewskim. Ze względu na zaawansowany wiek powierzył zastępstwo Aleksandrowi Gosiewskiemu, a w obozie pod Walmozją w Kurlandii dowództwa wojskowego synowi, Janowi Stanisławowi. Jan Stanisław nie posiadał wystarczających talentów wojskowych, co spowodowało jego klęskę w bitwie pod Walmozją 17 stycznia 1626.

Brał udział w sejmie 1626, gdzie bronił nieudolności syna. W lipcu 1626 zapadła decyzja o oddaniu rzeczywistego dowództwa nad wojskiem Aleksandrowi Gosiewskiemu. Porażki przez niego poniesione skłoniły Lwa do optowania za rozwiązaniem dyplomatycznym konfliktu. Rozmowy te zakończyły się 27 stycznia 1627 i zakończyły się rozejmem. Od lipca do września 1627 brał udział w wojnie podjazdowej w Inflantach, po czym zdał dowództwo Gosiewskiemu. W lipcu 1628 brał udział w sejmie, mającym na celu rozwiązanie problemu wypłaty poborów dla żołnierzy, po czym udał się do obozu wojskowego, opuszczonego przez zniechęconego drobnymi porażkami Gosiewskiego. Brał udział obu sejmach 1629. W 1630 po raz kolejny został marszałkiem Trybunału Litewskiego, tym razem rozstrzygając za pomocą prerogatyw urzędu własne sprawy prywatne z rodem Radziwiłłów. Na sejmie 1631 sugerował przekazanie tronu Szwecji Zygmuntowi III w razie bezpotomnej śmierci Gustawa Adolfa. W trakcie trwającej choroby królla poparł na sejmie 1632 wniosek o wykluczeniu z wyboru kolejnego króla kandydatur cudzoziemskich, skłaniając się do poparcia któregoś z synów królewskich. Brał aktywny udział w wydarzeniach politycznych bezkrólewia roku 1632, optując od początku jej powstania za kandydaturą Władysława Wazy. 23 czerwca 1633 przywitał nowego króla w Wilnie jako wojewoda wileński i hetman wielki litewski.

Zmarł w Wilnie 7 lipca 1633.

Z dwóch zawartych małżeństw, poza dziećmi zmarłymi w niemowlęctwie miał czworo potomków: Jana Stanisława, Annę, Krzysztofa Mikołaja i Kazimierza Leona.
Artykuł pochodzi ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Lew_Sapieha 
Sapieha, Lew (I3257)
 
58 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Rodzina F30
 
59 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Rodzina F348
 
60 Mieszkał w Szczecinie. Pracował jako nurek. Kulewski, Stefan (I236)
 
61 Mikołaj Leon Sapieha herbu Lis (ur. 1644 , zm. 1 lutego a 10 czerwca 1685), wojewoda bracławski.

Był synem Jana Fryderyka, bratem Pawła Franciszka i Kazimierza Władysława.

W 1664 r. objął po ojcu chorągiew kozacką. Brał udział w zakończonej klęską wojsk koronnych bitwą pod Brahiłowem w grudniu 1666 r., gdzie jego oddział poniósł duże straty. W 1667 r. posłował na sejm. Ze swoją chorągwią walczył w bitwie pod Chocimiem. W kampanii 1676 r. stał na czele chorągwi pancernej. W 1677 r. został kasztelanem wołyńskim, a w 1683 r. wojewodą bracławskim. Na czele chorągwi pancernej brał udział w bitwie pod Wiedniem. Uczestniczył w obu kampaniach roku 1684. Był również starostą owruckim[1].

Zmarł pomiędzy 1 lutego, kiedy to przekazano jego chorągiew pancerną Grzegorzowi Antoniemu Ogińskiemu, a 10 czerwca 1685. Nie angażował się w działania polityczne, będąc do śmierci wierny swojemu ukochanemu wodzowi, Janowi Sobieskiemu.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Mikołaj Leon (I3367)
 
62 Mikołaj Sapieha Pius (Pobożny) herbu Lis (ur. 1581, zm. 14 marca 1644 w Lublinie) – wojewoda brzeskolitewski i miński od 1638.

Był synem Mikołaja i bratem Krzysztofa.

W młodości odbył podróż edukacyjną wraz z bratem Krzysztofem po zachodniej Europie, studiując m.in. w Wiedniu, Trewirze i Moguncji w 1608, Paryżu w 1609-1610, Madrycie w 1611. Przebywali także w Rzymie (1612) i na Malcie w 1613. W październiku 1613 wracają do Kodnia.

Po powrocie do kraju usiłował podjąć karierę polityczną, która mimo poparcia Lwa Sapiehy nie rozwinęła się. W 1621 posłował do sejmu, w 1622 wybrano go na deputata do Trybunału Litewskiego.

W latach 1625-1627 przebywał ponownie za granicą, głównie we Włoszech.

Brał udział w pogrzebie Zygmunta III Wazy, jako chorąży wielki litewski niosąc chorągiew Wielkiego Księstwa Litewskiego. Jako marszałek Trybunału Litewskiego witał króla i królewicza powracających spod Smoleńska. Był posłem na sejmy lat 1637 i 1638. W lipcu 1638 został mianowany wojewodą mińskim, a w listopadzie tegoż roku wojewodą brzeskim. Jako wyraz poparcia przez króla dla osłabionego rodu Sapiehów i przeciwstawieniu ich Radziwiłłom można odebrać mianowanie Mikołaja w 1642 kasztelanem wileńskim.

Ufundował kościół św. Anny w Kodniu, którego poświęcenie odbyło się 8 stycznia 1636.

Był ojcem Kazimierza Melchiadesa i Jana Ferdynanda.
Pielgrzymka i ekskomunika

Na temat Mikołaja zachowała się następująca legenda, nie znajdująca niestety, mimo swojej barwności poparcia w źródłach historycznych:

Około pięćdziesiątego roku życia Mikołaj zapadł na chorobę (prawdopodobnie tropikalnego pochodzenia), która prawie całkowicie pozbawiła go sił i energii. Ponieważ w ówczesnej opinii wywołane tą chorobą tchórzostwo stanowiło najcięższą hańbę, odbdbył pielgrzymkę do Rzymu w nadziei na uzdrowienie. Uzdrowienie rzeczywiście nastąpiło, po długotrwałych modlitwach przed obrazem Matki Boskiej Gregoriańskiej, nazwanego później Matką Bożą Kodeńską. Dogłębnie poruszony tym uzdrowieniem postanowił za wszelką cenę zdobyć ten obraz dla Polski. Nie było to jednak możliwe w drodze legalnej (proszeni o poparcie kardynałowie nie ośmielali się nawet wspomnieć papieżowi Urbanowi VIII zwanego "Szalonym Matteo" o prośbie pozbawienia Rzymu tego słynącego wieloma cudami obrazu), toteż w 1630 r. Mikołaj Sapieha Pobożny wykradł ten obraz i uciekł z nim do Polski. Brawurowa ucieczka była niezwykle trudna, bo kradzież szybko wykryto i cała Italia została zmobilizowana dla schwytania zbrodniarza i odzyskania obrazu. Sapieha jednak omijał miasta i drogi, prowadząc swoją zbrojną grupę wyłącznie po górskich bezdrożach Italii, a potem koło Zagrzebia i przez Węgry i Lwów do swoich posiadłości i umieścił ten obraz w kościele w Kodniu.

Papież Urban VIII ekskomunikował Mikołaja Sapiehę Pobożnego. Kara ta została zdjęta po tym, kiedy senator Mikołaj Sapieha Pobożny skutecznie przeciwstawił się planom króla Władysława na poślubienie protestantki - księżniczki Elżbiety Neiburskiej.

Historię tę po raz pierwszy opublikował prawnuk Fryderyka Sapiehy, brata Mikołaja, Jan Fryderyk Sapieha.

Za naszych czasów jest rozpowszechniona dzięki książce Zofii Kossak-Szczuckiej Błogosławiona Wina, Warszawa 1953.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Mikołaj (I3348)
 
63 Na pocz. l. 30. zgłosił się na ochotnika do WP. Służył w marynarce wojennej na okrętach podwodnych.Na okręcie doszło do wypadku, wybuchły akumulatory, w wyniku czego doznał poparzenia kwasem płuc. Został zwolniony. Był do końca życia inwalidą. Pracował w cukrowni Klecina. Szade, Leopold (I1323)
 
64 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Żyjący (I128)
 
65 Nauczyciel matematyki w Warszawie. Oficer rezerwy- porucznik WP. Zginął w obronie Modlina- fort Zakroczyn.(http://regis.maxus.com.pl/www.zakroczym.pl/kazimierz_szerbatko-za_zycie_oddane_w_ofierze.pdf) str. 13, p. 53. Szade, Klemens (I1324)
 
66 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Żyjący (I2610)
 
67 Nauczycielka języka angielskiego w Zespole SzkołyPodstawowej i Gimnazjum nr 2 w Białym Dunajcu. Majerczyk, Karolina (I2629)
 
68 Objął w 1516 połowę Lasocina i obydwa Zakrzewy
.
 
Lasocki h. Dołęga, Stanisław (I2056)
 
69 Otrzymała Krzyż Kawalerski i Oficerski orderu Polonia Restituta. Tułodziecka, Aniela (I1606)
 
70 Paweł Franciszek Sapieha herbu Lis (ur. przed 23 kwietnia 1657[1], zm. 1 października 1715[1] w Kodniu) – biskup ordynariusz żmudzki, duchowny sekretarz wielki litewski w latach 1704-1713,[2] opat paradyski.

Był synem Jana Fryderyka, bratem Kazimierza Władysława i Mikołaja Leona.

Uczył się w kolegiach jezuickich we Lwowie i Warszawie. Edukację kontynuował na zachodzie, odwiedzając Włochy, Francję, Niderlandy i Niemcy. W 1679 powrócił do kraju.

Brał udział w randze pułkownika w 1683 w wyprawie wojsk litewskich na Słowację i Węgry, będącą częścią Odsieczy wiedeńskiej. W 1684 porzucił karierę wojskową i wstąpił do stanu duchownego. W 1686 otrzymał święcenia niższe, a w 1688 – święcenia kapłańskie. Tegoż roku wstąpił do Cystersów i otrzymał probostwo w Kodniu. Przebywał często na dworze królewskim, otrzymując w 1690 tytuł kanonika warszawskiego, z którego zrezygnował w 1699.

W 1702 dochował wierności Augustowi II, za co otrzymał w 1704 sekretarię litewską. Pod naciskiem rodziny latem 1707 przeszedł chwilowo na stronę Leszczyńskiego.

Od 1694 był opatem cystersów w Paradyżu, a od 1708 – komisarzem generalnym zakony cystersów w Polsce.

16 grudnia 1713 został mianowany Biskupem Ordynariuszem Żmudzkim.

Zmarł w Kodniu 1 października 1715.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Paweł Franciszek (I3366)
 
71 Paweł Sapieha (zm. w marcu 1579) – wojewoda nowogródzki od 1558 i podlaski od 1556.

Był synem Iwana Sapiehy, ojcem Mikołaja. W latach 1502-1504 wraz z bratem Piotrem studiował na Akademii Krakowskiej. W 1519 r. po śmierci ojca otrzymał Kodeń z przyległościami. W wyniku zatargów granicznych utracił go przejściowo latach 1542-1547.

Uczestnik wojny z Moskwą w latach 1534-1535. W 1549 r. prowadził rozmowy w imieniu króla z poselstwem moskiewskim w sprawie przedłużenia rozejmu. W 1556 r. otrzymał województwo podlaskie, a w 1558 r. województwo nowogródzkie. Uczestnik ośmiu kolejnych sejmów litewskich w latach 1559-1568. Mimo początkowego oporu podporządkował się uchwałom unii lubelskiej, jego pieczęć i podpis widnieją na akcie unii. Był wyznawcą prawosławia, a przez pewien czas życia kalwinizmu.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Paweł (I3237)
 
72 Paweł Sapieha II, (ur. przed 1546 - zm. 1580).

Był synem Iwana i Hanny z Sanguszków.

Od roku 1560 utrzymywał graniczną twierdzę Lubecz, mającą zapobiegać najazdom tatarskim. W marcu 1566 mianowany kasztelanem kijowskim. Po inkorporacji Kijowszczyzny do Korony został senatorem, mimo to utrzymywał ścisłe związki z Wielkim Księstwem Litewskim. W 1569 negocjował jeszcze za życia Zygmunta Augusta z posłami francuskimi przyłączenie z powrotem województw bracławskiego, kijowskiego i wołyńskiego na powrót do Litwy w zamian za poparcie Henryka Walezego na tron Polski. Brał udział w planowaniu wojny z Iwanem Groźnym w kwietniu 1580. Zmarł w początkach grudnia 1580. Był związany z kalwinizmem, jednak nakazał pochować się w cerkwi w Lejpunach.

Był ojcem Jana Piotra.
Artykuł pochodzi ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Pawe%C5%82_Sapieha_%28zm._1580%29 
Sapieha, Paweł Jan (I3234)
 
73 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Żyjący (I9)
 
74 Powstańcze biogramy
http://www.1944.pl/historia/powstancze-biogramy/Idzi_Bloch 
Bloch, Idzi Stefan (I1310)
 
75 Powstaniec 1863. Służył pod gen. Young de Blankheim. Walczył pod Nową Wsią, Ignacem(Ignacewem?), Brdowem i in. Leitgeber, Bronisław Dionizy (I964)
 
76 powstaniec styczniowy
 
Okoniewski, Stanisław Jan (I670)
 
77 Powstaniec styczniowy Neustuppe, Władysław (I668)
 
78 Pracowała na robotach przymusowych od. dn. 13.11.1939 do 14.04.1946 w Niemczech. Grzegolec, Teodora (I1471)
 
79 Prowadziła pensjonat w Białym Dunajcu, w którym w latach 1913-1914 przebywał Włodzimierz Lenin.
 
Ustupska, Teresa (I3403)
 
80 Przed wojną komendant posterunku policji w Fabiankach. Poszukiwany w czasie okupacji listem gończym ukrywał się w ziemiance w lesie. Po wojnie zatrzymany przez milicjanta, przedwojennego złodzieja. Zamordowany w czasie konwojowania na posterunek.
 
Szade, Bronisław (I228)
 
81 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Rodzina F351
 
82 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Rodzina F2
 
83 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Rodzina F25
 
84 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Rodzina F56
 
85 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Rodzina F21
 
86 Ślubu udzielił im ks. Michał Głowacki ''Świętopełk'' w dniu rozpoczęcia powstania chochołowskiego, którego był organizatorem. Rodzina F404
 
87 Ślubu udzielił im ks. Michał Głowacki ''Świętopełk'' w dniu rozpoczęcia powstania chochołowskiego, którego był współorganizatorem. Rodzina F404
 
88 STANISłAW BUDZ-LEPSIOK zwany MROZEM (ur. 1.04.1858 Murzasichle, zm. 10.11.1943 Poronin). Najsłynniejszy dudziarz podhalański. Był bacą na hali Mała Łąka. Jego muzyki słuchali nie tylko przygodni słuchacze, ale i znane postacie życia kulturalneggo Polski międzywojennej jak Kasprowicz (napisał o nim wiersz pt. "Kobiarz Mróz"), Szymanowski, a Chybiński nazwał go nawet "wirtuozem piszczałki dwoistej" i "ostatnim dudziarzem". Rzeczywiście był chyba ostatnim, który grywał na tym instrumencie na weselach i "muzykach" do tańca. Mróz miał także swój udział w tworzeniu kultury narodowej wyjeżdżając na koncerty do Warszawy, Lwowa, Berlina i Habsburga, a w 1925 r. wraz z kapelą Bartusia Obrochty na Wystawę Światową do Paryża. W 1937r. grał na pogrzebie Karola Szymanowskiego w Krakowie na Skałce. Jego oryginalny typ urody góralskiej często był portretowany przez artystów malarzy. W latach 1974-77 istniał w Poroninie zespół jego imienia. Tradycję gry na dudach przejął syn Jan, który jako przewodnik tatrzański zginął na Giewoncie w 1937 r. rażony piorunem, a następnie jego wnukowie Stanisław Budz-Mróz Młodszy i Władysław Trebunia Tutka.

Jerzy Modrzejewski pisze: " W okresie międzywojennym w Dolinie Strążyskiej pod Kominami często siadywał latem znany z setek fotografi i grafik (Skoczylasa i Raczyńskiego) dudziarz z Poronina - Stanisław Mróz. Wtedy zwano go "kobiarzem" - błędniee, gdyż kobza nigdy dudami nie była. Instrument ten (pochodzenia kozacko-tatarskiego) przypominał małą, wąską gitarkę czy mandolinę - był więc instrumentem strunowym. Być może, iż zmieszały się tu wyrazy "kobza" i "koza", oznaczająca jako swoiste "pars pro toto" dudy, które przecież wyrabiano z koźlej skóry. Błąd był tak popularny i nie zauważony, że nawet Kasprowicz pisał wiersz o "kobziarzu Mrozie". Kiedyś, bodaj w 1934 roku, Mróz zabłądził po coś do dyrektora Zborowskiego, toteż udało mi się go na tym samum co Prokopa miejscu sfotografować. szczęśliwie z ocalonych odbitek dwaj znani w Zakopanem muzykanci grają Czytelnikowi z tych kart. Zaznaczyć trzeba, że w okresie międzywojennym granie na dudach uprawiał na Podhalu jedynie Mróz, pozwalając czasem synowi na zastępstwo. Dawne to były czasy, gdy na halach tatrzańskich grywało po kilku dudziarzy. Bywał taki jeden, zwał się Gładczan, ale o nim i jego grze mało szczegółów się zachowało prócz fotografii w Muzeum Tatrzańskim".
Artykuł pochodzi ze strony: http://www.poronin.pl/?strona,menu,pol,glowna,0,0,1539,zasluzeni_dla_kultury_i_sztuki,ant.html 
Budz-Mróz, Stanisław (I3046)
 
89 Teofila Strzeżysława z Jabłonowskich Sapiehowa – (ur. 8 sierpnia 1742 – 1816), krajczyna litewska, działaczka konfederacji barskiej, żona Józefa.

Była córką Karoliny z Radziwiłłów z drugiego jej małżeństwa z Józefem Aleksandrem Jabłonowskim (1711-1777), przyrodnią siostrą Aleksandra Michała, Michała Ksawerego i Anny.

Otzymała staranne wykształcenie, od młodości interesowała się polityką. W 1757 ostałą damą Krzyża Gwiaździstego.

W 1761 wyszła za mąż za Józefa Sapiehę.

Podczas trwania konfederacji barskiej wspierała cały czas męża, odbywając z nim wspólnie większość podróży związanych z koorydanacją działań wojennych. W roku 1770 przerwali na kilka miesięcy działalność, przebywając w gościnie u bpa Ignacego Krasickiego. W 1772 za namową Anny Jabłonowskiej wyjechali do Francji. Długo wierzyła w możliwość porozumienia środowisk konfederackich z królem. Próbowała rozszerzyć wpływy środowiska konfederackiego we Francji, prowadząc w imieniu przywódców konfederacji m.in. z Ludwikiem XV.

Powrócili do kraju pomiędzy 1779 a 1784, gdzie przeprowadziła formalną separację z mężem. Osiadła w Czołhaniu, nazwanym przez nią Teofilpolem. Stopniowo coraz rzadziej pojawiała się w Warszawie, dążąc do osiadłego trybu życia. W 1805 roku podarowala Liceum Krzemienieckiemu część swojego księgozbioru liczącego ponad 2000 woluminów. Korespondowała ze Franciszkiem Karpińskim.

Pod koniec życia popadała w coraz większy ekscentryzm, polegający m.in. na hodowli coraz większej ilości psów (szczególnie białych mopsów) i papug. Jej gospodarka stawała się coraz bardziej nierentowna, co okazało się dopiero po jej śmierci, kiedy podliczono zadłuzenie jej dóbr wynoszące 5 milionów złotych.

Zmarła w osamotnieniu w Teofipolu w 1816.

Pozostawiła bardzo szczegółowy dziennik prowadzony w latach 1771-1776, wydany w 1914 pod tytułem Z pamiętnika konfederatki. Zawiera on cenne informacje o sposobie myślenia i działania elity konfederacji barskiej w czasie trwania i po jej upadku.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Jabłonowska, Teofila Strzeżysława (I3381)
 
90 Tomasz Kazimierz Sapieha (ur. 1621, zm. 30 marca 1654 w obozie wojskowym pod Białym Kamieniem), oboźny wielki litewski.

Był synem Fryderyka, bratem Jana Fryderyka, Krzysztofa Franciszka i Aleksandra Kazimierza.

Uczył się w kolegium jezuickim w Lublinie, w 1635 zapisał się do Akademii Krakowskiej, po czym z bratem Janem Fryderykiem wyjechał do Włoch na uniwersytety w Bolonii i Padwie. Podróżował także po Niemczech, Francji i Anglii.

W 1648 powierzono mu rotmistrzostwo chorągwi husarskiej. W tym samym roku brał udział w asyście wojskowej poselstwa Adama Kisiela do Chmielnickiego. Brał udział w bitwie pod Piławcami. W roku 1649 przebywał pod Zborowem, gdzie został mianowany oboźnym litewskim. W 1650 otrzymał chorągiew kozacką, na czele której walczył w bitwie pod Beresteczkiem, gdzie został dwukrotnie ranny.

Zmarł 30 marca 1654 w obozie wojskowym pod Białym Kamieniem.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Tomasz Kazimierz (I3361)
 
91 Urodził się w 1809 r., zmarł 23.10.1865 r. w majątku swym Janowice w powiecie Nieszawskim Królestwa Polskiego (obecnie powiat Włocławek), pochowany jest na cmentarzu parafialnym w Lubawie. Był synem Bernarda Tułodzieckiego i Katarzyny Frydrychowicz z Wilcza pod Koronowem. Uczestnik Powstania listopadowego 1830/1831 r. i Powstania Styczniowego 1863 r., więzień "Pawiaka" w Warszawie za przechowywanie powstańców 1863 r. Antoni Tułodziecki był właścicielem majątku Janowice w powiecie Nieszszawskim i był jednym z lepszych gospodarzy wielkopolskich swego czasu. Przez bardzo długie lata był on plenipotentem Macieja hr. Mielżyńskiego z Gościeszyna. Dzierżawił również majątek Osiecz Wielki (powiat Włocławek) od Marii hr. Bnińskiej oraz Starą Dąbrowę (powiat Wolsztyn) w dobrach hr. Macieja Mielżyńskiego.
Ożenił się on z Pelagią Lipińską (córką Jana Lipińskiego i Katarzyny z d. Fryze), która po ślubie przyjęła nazwisko Tułodziecka. Jan Lipiński (ojciec Pelagii) był właścicielem majątku Chrząstowo pod Nakłem, Osiecz Wielki pow. Włocławek i Stara Dąbrowa pow. Wolsztyn. Pelagia Lipińska urodziła się 15(25?).12.1819 r., w Chrząstowie pod Nakłem, a zmarła 2.4.1896 r. w Poznaniu. Po śmierci swego męża Antoniego, w 1865 roku przeprowadziła się ona do swej córki Zofii Tułodzieckiej do Poznania.
Notatka pochodzi ze strony http://michalkiewicz.gulip.pl/ 
Tułodziecki, Antoni (I649)
 
92 Urodził się w 1813 r. w Okole pow. Bydgoszcz, zmarł 14.1.1876 w Miłosławiu. Ukończył on seminarium duchowne (akademię) w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1838 r. Był on żołnierzem powstania listopadowego 1830/1831 r., więźniem Moabitu w 1847/48, uczestnikiem Wiosny Ludów 1848 r. Od 1849 r. był dziekanem parafii w Miłosławiu. Wielką przyjaźnią darzył go hr. Seweryn Mielżyński, również jak on wielki patriota (wspomina o tym Teodor Żychliwski w Kronice Żałobnej Rodzin Wielkopolskich).

Na podstawie "Pamiętniki Natalisa Sulerzyskiego, byłego posła ziemi pruskiej na Sejm Berliński" autor: Sławomir Kalemba; Inst. Wydaw. Pax, W-wa 1985 r.:

Notatka pochodzi ze strony http://michalkiewicz.gulip.pl/ 
Tułodziecki, Jan (I1611)
 
93 Dane osób żyjących ukryte. Dostępne po zarejestrowaniu. Żyjący (I2850)
 
94 W dniu 25 marca 1909 przyjechała do Ameryki razem ze swoim mężem, gdzie mieszkała do śmierci. Bafia, Hermenegilda (I3768)
 
95 W dniu 3 stycznia 1910 roku dotarl do Ameryki. Franosz, Szymon (I102)
 
96 W wieku 3 lat straciła ojca. 28 listopada 1620 odbył się jej ślub z 60-letnim hetmanem wielkim litewskim Janem Karolem Chodkiewiczem. W niespełna rok hetman ciężko zachorował i zmarł na zamku w Chocimiu. Wtedy księżna Anna Alojza uczyniła swoisty ślub pozostania w dziewictwie. 24 maja 1636 po śmierci matki dobra jarosławskie przypadły siostrze Katarzynie, siostrzeńcowi Aleksandrowi Michałowi i Konstantemu oraz księżniczce Annie Alojzie. Faktyczną opiekę nad miastem sprawowała hetmanowawa. Do końca swoich dni wiodła wysoce ascetyczne życie. Odznaczała się wyjątkową hojnością dla zamiejskiego kolegium. W 1639 r. za jej staraniem oraz według orzeczenia Klemensa VIII ciało jej ojca spoczęło obok ciała jej matki. Zmarła 27 stycznia 1654 w swym majątku w Wielkopolsce, uchodząc przed kozakami. Pochowana została w krypcie kościoła św. Jana.
Artykuł pochodzi z Wikipedii.
 
Ostrogska, Anna Alozja (I3276)
 
97 Walczył na froncie i trafił do niewoli niemieckiej. Do końca wojny przebywał na terenie stalagu w Niemczech. Szade, Jerzy (I1327)
 
98 Wojski większy- 1469,
Podkomorzy wyszogrodzki- 1474,
Sędzia ziemski zakroczymski- 1489,
Kasztelan wyszogrodzki- 1496,
Senator- 1500, 1510. 
Lasocki h. Dołęga, Jan (I2053)
 
99 Wójt gminy Biały Dunajec, zarówno przed wojną, jak i podczas jej trwania. Członek zarządu Komitetu Góralskiego w czasie wojny jako referent ds. organizacyjnych i personalnych. Porwany z domu w Białym Dunajcu 31 grudnia 1944 przez partyzantów. W styczniu 1945 znaleziono jego zwłoki. Franosz, Franciszek (I39)
 
100 Władysław Jozafat Sapieha (ur. 5 listopada 1652 w Kosowie, zm. w Wisznicach 13 marca 1733) – wojewoda brzeskolitewski od 1709, wojewoda miński od 1699, krajczy wielki litewski od 1684.

Był synem Krzysztofa Franciszka.

Uczył się w kolegiach jezuickich w Braniewie i Lublinie, następnie studiował w Pradze i w Wiedniu. Zwiedził także Niemcy, Francję i Hiszpanię. Przebywał na dworze cesarza Leopolda I.

Po powrocie do kraju uczestniczył w bitwie pod Chocimiem, a także w kampanii ukraińskiej 1674 Michała Kazimierza Paca.

W 1681 został mianowany cześnikiem wielkim litewskim. Uczestniczył w wspierającą odsiecz wiedeńską wyprawie wojsk litewskich na Słowację i Węgry. W 1684 otrzymał krajczostwo litewskie. W 1689 posłował na sejm. W 1691 został wybrany wicemarszałkiem Trybunału Koronnego.

W elekcji 1697 popierał księcia Contiego, lecz szybko uznał Augusta II. We wrześniu 1699 został wojewodą mińskim. Związany z Karolem Stanisławem Radziwiłłem nie poparł Sapiehów z linii różańskiej w konflikcie ze szlachtą litewską. Podczas wojny północnej pozostał po stronie Augusta II. Mimo nacisku rodziny długo wahał się z uznaniem Stanisława Leszczyńskiego, co ostatecznie uczynił w lipcu 1707, nie podejmując jednak żadnych dalszych działań w kierunku jego wsparcia.

Wierność Augustowi II została mu wynagrodzona – w październiku 1709 otrzymał województwo brzeskolitewskie i rotmistrzostwo chorągwi petyhorskiej. W 1713 był marszałkiem Trybunału Litewskiego. Równolegle brał też udział w pracach Trybunału Koronnego. W 1720 posłował na sejm.

W 1729 przygotowywał na Litwie antydworską konfederację popierającą Stanisława Leszczyńskiego.

Zmarł w Wisznicach 13 marca 1733.

Był ojcem Karola Józefa.
Artykuł pochodzi z Wikipedii. 
Sapieha, Władysław Jozafat (I3373)
 

      «cofnij 1 2 3 dalej»